Faktoring


Faktoring – rodzaj transakcji handlowych wykształconych w praktyce anglosaskich instytucji finansowych i w rozwiniętej już postaci przeniesionych na grunt europejski w latach pięćdziesiątych XX wieku.
 
W kategoriach ekonomicznych faktoring jest konkurencyjnym wobec kredytu bankowego sposobem zapewnienia przedsiębiorstwu środków finansowych o charakterze obrotowym, a czasem również sposobem zabezpieczenia przed nieściągalnością należności.
 
W kategoriach prawnych natomiast specyficznym stosunkiem prawnym, w którym uczestniczą co najmniej trzy podmioty – faktor, przedsiębiorca (faktorant), który w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zbywa towary lub świadczy usługi za odroczonym terminem płatności, oraz klienci faktoranta (dłużnicy).
 
Faktoring jest rodzajem specjalistycznego pośrednictwa handlowego, w którym wyspecjalizowana instytucja finansowa (z reguły spółka z udziałem banku) nabywa w drodze cesji od przedsiębiorstw handlowych lub przemysłowych roszczenie o zapłatę należnych im kwot z różnego rodzaju źródeł zobowiązanych, a zwłaszcza sprzedaży.
 
Umowę faktoringu zaliczać należy do tzw. umów nienazwanych. Dopuszczalność zawierania umów faktoringowych wynika z zasady swobody umów (art. 353 Kodeksu Cywilnego).
 
Faktoring uważany jest za umowę łączącą elementy różnych umów, np. cesji wierzytelności i umowy zlecenia, jednakże bez całkowitego utożsamienia jej z którąkolwiek z tych umów. Faktor w ramach umowy zobowiązuje się do wykonania czynności dodatkowych, niezwiązanych już bezpośrednio z samą cesją.
 
Faktoring może zostać także zdefiniowany na podstawie tekstu Układu Europejskiego podpisanego przez Polskę (ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej), gdzie zaliczany jest do usług finansowych. Zgodnie z brzmieniem tego dokumentu usługą taką jest każda usługa o charakterze finansowym, świadczona przez usługodawcę finansowego.
 
Również zarządzenie Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 9 września 1992 roku w sprawie ochrony znaków towarowych, wymienia expressis verbis faktoring jako usługę o charakterze finansowym.

Nagrywanie rozpraw sądowych

Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego sędzia ustnie uzasadnia wyrok jedynie podając zasadnicze przesłanki jakimi kierował się wydając orzeczenie. Natomiast pisemne uzasadnienie musi zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz opisanie faktów które uznał za uwodnione , a którym odmówił wiarygodności oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku wraz z przytoczeniem konkretnych przepisów prawa. Zgodnie z tym pisemne uzasadnienie musi być wyczerpujące i szersze niż ustne. Po odczytaniu sentencji wyroku sad związany jest wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a nie jedynie poglądem przedstawionym w ustnym uzasadnieniu. Dzięki ustnym motywom strona powinna się  dowiedzieć dlaczego wyrok jest sprawiedliwy, natomiast pisemne uzasadnienie ma umożliwić sądowi odwoławczemu ustalenie czy wyrok odpowiada prawu. Uzasadnianie więc pełni dwie funkcje – wyjaśnia dlaczego sąd wydał takie orzeczenie oraz umożliwia kontrolę instancyjna orzeczeń. Powoduje to iż są to dwie kategorie uzasadnień, które musza się różnić, ale nie powinny się różnić całkowicie (wyrok Sądu Najwyższego z 17.04.2009 roku ( I UK 333/2008). W praktyce ustne uzasadnienia często są lakoniczne i zdawkowe. Sytuację ma zmienić nagrywanie przebiegu rozpraw, w tym samego uzasadnienia, wydawanych orzeczeń za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk albo obraz i dźwięk (art. 157 par.1 KPC). Dzięki nagrywaniu przede wszystkim będzie dowód na rzeczywiste przesłanki rozstrzygnięcia, a z drugiej strony zwielokrotnią zarzuty związane z różnicami pomiędzy motywami jakimi kierował się sędzia w ustnym i pisemnym uzasadnieniu.